چکنـــــم ایــــن دل دیوانـــه دلش تنگ شده

دل تــــو بــــر مــــن بیچاره چرا سنگ شده

گفتگــــوی دل و دلـــداده شنیـــــدن دارد

از چــه ایــن حرف بـــرای تو بدآهنگ شده

شاید از مـــن تــو گذشتی به هوای دگری !

یـــــا کـــه در محفــــل دلدادگیت جنگ شده

گــو نگاری که مرا برده ز یاد تو کجاست ؟

تا بگویم کـــه چرا چنگ در این چنگ شده

عاقبت رفتـــی و از یــاد تـــو دل نیز برفت

گوئی آواز دگـــر بــر تـو خوش آهنگ شده

چــه شود آخـــر کـــارم زجفــــای تو عزیز

وای از این عشق که در بزم ریا رنگ شده

خاطرت در دل ما هست چو "عبدی" برود

دل غمدیــده بـــه تقدیـــر و رضا تنگ شده

دیده بودی آیا ؟

جای پایی که نشان از گذر حادثه بود

                  در پی رفتن او

                  روی آن برف سپید

                               یا ندیدی شاید ؟

   گویمت باز ز اندوه سپید

                   در پس هر قدمی

                         داغ دردی دیگر

                            می نهادش بر جای

                                  می شنیدی آن دم

                                      آهِ آن برف در این دشت سپید

   در گذرگاه زمان

          دیگر از دشت سپید

                        اثری دیده نشد

                        جای پاهای من و او همه جا

                                   اثر از داغ و درفشی می کرد

                                          که نشاندیم بر آن سینه برف

                                                            وای از آن لحظه تلخ

لیک بگذشت زمستان و نبود

          در بهاران اثر از آن همه درد

                                   آفتابی تابید

                                         گرم بر دشت سپید

                                                 جای پا ها گم شد

                                                           سبز گردید سفید

                                                                         ( عبدی)

شـــــد موســـــم تنهائی و مــــــن یار ندیدم

عابـــــــد شـــــدم  و رخصــــت دیدار ندیدم

وقتست غنیمت کــــــه طبیب آمـــــده امروز

شب گشـــت و در ایـــن بـــادیه بیمار ندیدم

گفته بودی کـــه چرا ، نــــام من عبدی شد

چـــه شـــــود عبدالله ، لاجــــــرم عبدی شد

در قفس گشت اسیر ، این تن پست و حقیر

آن کــه از بند رهـــا ، نشـــــــود عبدی شد

هــو که از یاد برفت ، مـن از آن در برسد

بنده او نشـــــــــــوی ، بند مــــن عبدی شد

هر که را باده عشق ، نخورد در بَـرِ دوست

مست و دیوانه نشد ، چون که او عبدی شد

از منیٌت چـه زمـان ، " عبدی "  آزاد شـود

بنده حـــــق بشــــود ، آنکــــــه او عبدی شد

سالهـــــــا گشتیم و آخــــــر بــــی نصیب

بــــــر دل بیمار مـــــــــــا نامـــــــد طبیب

عاقبت ایـــــــام بــــــی مهــــــری گذشت

نغمه ای آمــــــد بــــه گوشم چون لهیب

شرزه بـــــر جانــــــــم نـــدای عشق زد

خطبه خوان گشتم به منبر چون خطیب

در نهـــــان چــــون دل اسیر عشق شد

در عیــــان هـــــــر سو ندیدم جز حبیب

عشق مـن از ما گریزان گشت و رفت

لیک آیــــــد بـــــــــر مشامم بوی سیب

روزگـــــــاری بـــــود و رویایی گذشت

خواب شیرین بــــود این خواب عجیب

" عبدی " از پایان هجران آگه است

عشق چــــون آمــد مده خود را فریب

       پائیزو هقْ هقِ برگهای زرد

                           در زیر دست و پا

                                    بر خاطرم نشاند

                           مرگ دوباره آن بوستان سبز

        گویا شنید

              گنجشکِ دل سپرده به گلهای سبز باغ

                                       آهنگِ رفتنِ این بزم با صفا

        آری چه زود

              پایان نغمه مستانه اش رسید

                       گردید موسم یک انتظار سرد

              طوفان حادثه

                    با شدت تمام

                    برچید هر چه هست

        اندوه مرگ گل

              بغض نهفتِهء این ابر تیره را

                                     بار دگر شکست

         خورشید رفت

                    بلبل نخواند

                            دیگر نبود

                       بلبل مستی کنار گل

         اما زمین سرد

                  تنها به انتظار

                   با خود چنین بگفت

                                  آیا رسد بهار ؟؟؟

در عبور لحظه ها

              آه ، دیدم آمدی

                    چه هراسان چه لطیف

               ایستگاه دل من

                    چه شده گشت نظیف

   باز لرزید دلم

           این تصادف نَبُوَد

                      دیده ام دید تو را

            نیمکت کهنه باغ

                      دید و خندید چرا

یاد آن روز که رفت

         پشت آن بید که همچون دل من

                                    با نگاه تو بلرزید تنش

         در غروبی که شکست

                         نیمکتها نو بود

                عشق هم با ما بود

                                  آه از آن روز که رفت !!!!

  باز روزی دگر است

               این تصادف نَبُوَد

                            دیده ام دید تو را

               نیمکت کهنه باغ

                             دید و خندید چرا

                                                 (عبدی)

وای از آن لبخند چون دیدم مرا دیوانه کرد

بــــا همه دلدادگان مــا را چنین بیگانه کرد

از نگاهت لـــرزه  بــــر اندام رنجورم فتاد

گردبادی گشت و این کاشانه را ویرانه کرد

روشنی بخش وجودم  گشتی ای  مـــاه منیر

شمع بودی جلوه ات دلـــداده را پروانه کرد

قصه عشق تـو سوزان است و آتش بر دلم

عشق تو جور زمان در خاطرم افسانه کرد

مستی من نی  ز مـی  یــا  باده رنگین بود

درد هجرانت دل غمدیــــده را مستانه کرد

هرکـــــه را در محفل دلدادگی مهمان شود

در مقـــام عاشقی بی مایــه را فرزانه کرد

" عبدی "  از یاران ندارد انتظار همدلی

عاقبت غــم در وجود خسته من خانه کرد

      بی هیچ گفتگو

         گشتیم کو به کوی

               جز درد و رنج را

                      ندیدیم ما به روی

       دردیست درد عشق

           آتش زند به جان

              ما را همین بس است

                        در بزم کوی دوست

      ای بی هنر بگو

            تا کی نظاره ای !

                  آخر رسی به عشق !!؟؟

                            عشق است با فراق

                            عشق است درد و دود

                                                    ( عبدی)